terug naar werken Henri Bruning
vorige bladzijde



J E A N   -   B A P T I S T E   -   M A R I E    V I A N N E Y

1

Hij had de eenzaamheid met U zeer lief, -
zijn laatste zelfzucht en uw laatste grief.

Alleen uw zuiverheid, uw stilte, licht zijn van uw licht,
en droefheid om de Verre glorie van Uw Aangezicht;

en het wit liefdelam, - het klein, verworpen lam,
welks zacht en dringend blaten zo droef tot hem kwam;

het eenzaam lam verblijden, - klagend bij de bron
die stil en helder tussen het gras ontsprong,

eeuwig vergeten, eeuwig onstilbaar zong. -
Niet weten van de wereld, hoe zij steeds verwon;

ver, ver van haar vervuld zijn slechts van U,
en hemel zijn, leven in U, reeds nu.

Hij had de eenzaamheid met U zeer lief, -
zijn laatste zelfzucht en uw laatste grief.




11





















volgende bladzijde
Inhoud



aangemaakt: 18-02-2001 Copyright © 2010 by
R. Bruning en Th. Bruning
copyright
laatste aanpassing: 05-03-2010