lijst van werken
vorige bladzijde



304 G U I D O   G E Z E L L E,   D E   A N D E R E


vorige bladzijde Me n roeks! Ik laat ze zwetsen,
   ze brouwen en ze bran,
ze glijden en ze gletsen:
   ik ga, zij blijven staan!
1896

Doch diezelfde maand nog klaagt hij weer:

t Is duister nu en zwaar, te mets,
       omtrent mij: oude kwalen
en nieuwe, doen, van zielgekwets,
       mij moe zijn, menigmalen.


Dezelfde bittere eenzaamheid, dezelfde gewonde accenten van een gekrenkte en verguisde menselijkheid (die toch geen wrok kent) klinken op in het volgende gedicht met zijn hunkering tegelijk fier en verslagen om van dit onbarmhartig leven onder de mensen voorgoed verlost te worden:

Zegt, waar zou k belenden mogen,
ginge ik altijd nergebogen,
       zoekende, om geen leed te lijen,
       t ongezelschap aller lin?

Op! mijn hoofd, en, recht getreden!
Wie ooit pijne en poge deden,
       om mij onder voet te slaan,
       laat mij, laat mij rechte gaan!

t Zullen, eens entwaar, nadezen,
roozen zonder doornen wezen
       mij te plukken: goed geduld:
       Gij, o God, mij helpen zult!

Dan, vergeten, herteloozen,
al uw doornen, zonder roozen, volgende bladzijde






















volgende bladzijde
inhoudsopgave



aangemaakt: 22-12-2009 Copyright © 2010 by
R. Bruning en Th. Bruning
copyright
laatste aanpassing: 06-01-2010