werken
vorige bladzijde



         aan zolderkamerraampjes rekken zich onze armen om
erbarmen

         Maar op de hoge heuvelen heffen zich onze hoofden
omhoog aan sirkelende horizonten! Wijd — wijd — vlakten
van Rembrandt!
         Want in ons allen is het woest verlangen
         ’t trekken te zien der wolken
         eenzaam      bevrijd
         Ruimten! — O! — Met God alleen!

         Niet, niet meer de stad
         - de zwarte pijn om doel=verloren mensen
        Niet, niet meer het land, de groene zoet=kleurige polders
         - kwčllen smart=verwrongen bomen
         kwčllen de lankoereuze bochten van stille, matte sloot
         zinkt in eindeloze stilte het eindeloos verlangen naar
den einder

         Laag! o, omlaag de aarde!
         Stijgen wij hunkerend naar uw verzadiging!

       Stil ons,
       stil ons in uw bevrijding.













33


















volgende bladzijde



aangemaakt: 09-10-2000 Copyright © 2011 by
R. Bruning en Th. Bruning
copyright
laatste aanpassing: 07-08-2011