II


Gij nadert mij — en ik, ik nader U,
verdoold, gehavend.             Kom.

O kom, kom met Uw zacht meedogen, Vrouw,
o hoor:
           mijn donker dolen
was steeds om U,
                         om U alleen.
                                           Erbarmen.
Buig’, moeder,
over deez
Uw blanke hoofd.
En doe mijn dolen monden
                                        in Uw mild ontfarmen.










28






















aangemaakt: 12-01-2008 Copyright © 2011 by
R. Bruning en Th. Bruning
copyright
laatste aanpassing: 09-08-2011